Toplumsal TVBağımsız görüş, analiz ve düşünce
Ana Sayfa/Görüş
Köşe Yazısı

EMEKLİLER HUZUR BEKLİYOR!

Bir toplumun yarını, bugün insanlarına sunduğu yaşam koşullarıyla şekillenir.

Pazar tezgâhında alışveriş yapan yaşlı bir erkek — Emekliler Huzur Bekliyor! — Sultan Alpınar
Pazar tezgâhında alışveriş yapan yaşlı bir erkek — Emekliler Huzur Bekliyor! — Sultan Alpınar

Bir toplumun yarını, bugün insanlarına sunduğu yaşam koşullarıyla şekillenir.

İlk yazımızda emeklilerin, çalışanların ve kadınların geçim mücadelesini ele almıştık. Şimdi bu tablonun bir başka önemli yüzüne, gençlerimizin geleceğine bakalım.

Gençlerimize baktığımızda derin bir kaygıyla karşılaşıyoruz: Eğitimini tamamlayan iş arıyor, çalışan genç geçimini sağlamakta zorlanıyor, yuva kurmak isteyen genç geleceğini hesaplıyor. Barınma, iş bulma ve ekonomik bağımsızlık kaygısı, en güzel hayallerin ertelenmesine neden oluyor. Gençler yalnızca bugünü değil, yarınlarını da güvence altına almak istiyor. Onlara umut verecek koşulları oluşturmak, hepimizin ortak sorumluluğudur.

Sokakta, pazarda, otobüs durağında, hastane sırasında ve evlerin mutfaklarında yaşananlar birbirinden bağımsız değildir. Emeklinin geçim sıkıntısı, çalışanın ekonomik baskısı, kadının görünmeyen emeği ve gencin gelecek kaygısı, aynı toplumsal tablonun parçalarıdır.

Burada mesele yalnızca daha fazla para kazanmak değildir. Mesele; emeğin karşılığını alabilmek, insanca yaşayabilmek ve kimsenin yaşından, cinsiyetinden ya da gelirinden dolayı hayatın dışında kalmamasıdır. Çözüm; emekliyi, çalışanı, kadını ve genci birbirine rakip görmekte değil, ortak sorunları birlikte göğüslemekte yatar.

İnsanca yaşamaya yetecek gelir, erişilebilir barınma, adil çalışma koşulları, kadın emeğinin tanınması ve gençlerin geleceğe güvenle bakabilmesi bir lütuf değil, toplumsal yaşamın temel gereklilikleridir.

Unutmayalım: Bir toplumun gücü yalnızca ekonomik büyüklüğüyle değil; emeklisine nasıl davrandığıyla, çalışanının emeğine nasıl değer verdiğiyle, kadınlarının yükünü nasıl paylaştığıyla ve gençlerine ne kadar umut sunduğuyla ölçülür. Emekli huzurlu değilse, çalışan geçinemiyorsa, kadın emeği görünmüyorsa ve gençler geleceğe güvenemiyorsa; bu mesele yalnızca bireysel değil, hepimizin ortak meselesidir.

Artık sorunları görmezden gelmek değil konuşmak; yalnızca şikâyet etmek değil çözüm üretmek; birbirimizi suçlamak değil dayanışmayı büyütmek zamanıdır.

İnsanca yaşam bir ayrıcalık değil, herkesin hakkıdır. Emeğin değer gördüğü, kadınların yükünün paylaşıldığı, gençlerin umutla yaşadığı ve emeklilerin huzur bulduğu bir toplum mümkündür. Bunun için sesimizi yükseltmeli, taleplerimizi açıkça dile getirmeli ve dayanışmayı büyütmeliyiz.

Çünkü bir toplumun vicdanı, en çok geçim mücadelesi veren insanlarına nasıl davrandığında ortaya çıkar.

Sultan Alpınar

Halkın Emekliler Sendikası