Toprağın sustuğu, köylünün üretmekten vazgeçtiği, emeğin karşılığını bulamadığı bir ülkede kalkınmadan söz edilebilir mi?
Bir ülkenin gerçek zenginliği yalnızca kasasındaki parayla, binalarının yüksekliğiyle ya da şehirlerinin büyüklüğüyle ölçülmez. Bir ülkenin gerçek zenginliği; toprağında yetişen üründe, tarlasında çalışan çiftçide, fabrikasında ter döken işçide, alın teriyle hayatı ayakta tutan emekçidedir.
Çünkü üretim varsa emek vardır. Emek varsa değer vardır. Değer varsa kalkınmanın yolu açıktır.
Bugün kendimize çok önemli bir soru sormamız gerekiyor: Biz üretmeyi ne zaman ikinci plana attık?
Bir zamanlar toprağını ekip biçen, hayvanını yetiştiren, alın teriyle ailesini geçindiren köylümüz vardı. Üretmek yalnızca geçim kaynağı değil, aynı zamanda bir yaşam kültürüydü. Toprakla insan arasında güçlü bir bağ vardı. Bugün ise o bağın giderek zayıfladığını görüyoruz.
Köylü üretmek istiyor ama maliyetlerden endişe ediyor. Mazot, gübre, tohum, yem ve sulama giderleri üreticinin omuzlarında ağır bir yük oluşturuyor. Ürününü yetiştiren çiftçi, emeğinin karşılığını alıp alamayacağını düşünüyor. Gençler köyde kalıp üretmek yerine başka hayatların peşine düşüyor.
Peki, burada durup düşünmemiz gerekmiyor mu?
Köylü üretmezse soframıza gelen gıda nereden gelecek? Çiftçi toprağını ekmekten vazgeçerse tarımsal bağımsızlığımız nasıl güçlenecek? Fabrikalar üretmez, işçiler çalışamaz, küçük esnaf ayakta kalamazsa ekonomik hayat nasıl canlanacak?
Bir ülke sürekli tüketerek zenginleşemez. Üretmeden büyüyemez, emeğin hakkını vermeden kalkınamaz.
Çünkü tüketmek bugünü yaşatır, üretmek yarını kurar.
Üretimin güçlü olduğu bir ülkede yalnızca çiftçi kazanmaz. Nakliyeci kazanır, esnaf kazanır, sanayici kazanır, işçi kazanır. Ürün tarladan sofraya ulaşırken birçok insanın emeği ekonomiye değer katar. Üretim arttıkça istihdamın, ticaretin ve toplumsal refahın gelişmesi için daha güçlü bir zemin oluşur.
Elbette üretmek tek başına yeterli değildir. Üreten insanın korunması, emeğinin karşılığını alması, ürününü değerinde satabilmesi gerekir. Çiftçinin önünü görebildiği, gençlerin köylerinde gelecek kurabildiği, işçinin insanca yaşayabildiği bir ekonomik düzen kurulmalıdır.
Çünkü kalkınma yalnızca rakamların büyümesi değildir. Kalkınma, insanların hayatının iyileşmesidir.
Bir annenin pazardan evine eli boş dönmemesidir. Bir emeklinin torununa harçlık verebilmesidir. Bir gencin iş bulabilmesi, bir çiftçinin borç korkusu yaşamadan gelecek yılın ekimini planlayabilmesidir.
İşte gerçek kalkınma budur!
Köylüyü yalnızca geçmişin bir parçası, tarımı yalnızca kırsal bir faaliyet olarak görmemeliyiz. Köylü bu ülkenin üretim gücüdür. Çiftçinin emeği soframızdaki ekmektir. İşçinin alın teri fabrikaların çarkıdır. Kadının emeği ise çoğu zaman görünmeyen ama hayatı ayakta tutan büyük bir güçtür.
Üstelik üretim yalnızca tarlada yapılmaz. Evinde ailesi için çalışan kadın da üretir. Atölyedeki işçi de üretir. Küçük dükkânını ayakta tutan esnaf da üretir. Bilgisiyle, fikriyle ve emeğiyle topluma katkı sunan herkes bu ülkenin üretim zincirinin bir parçasıdır.
O hâlde üretimi yeniden ülkemizin en önemli gündemlerinden biri hâline getirmek zorundayız.
Köylerimizi boşaltarak, çiftçimizi yalnız bırakarak, emeği değersizleştirerek güçlü bir gelecek kuramayız. Tarıma, hayvancılığa, sanayiye, kadın emeğine, gençlerin üretime katılmasına yatırım yapmalıyız.
Çünkü bugün ekilmeyen toprak, yarın kaybedilen fırsattır. Bugün desteklenmeyen üretici, yarın daha büyük bir ekonomik sorunla karşımıza çıkabilir.
Ve unutmayalım: Bir ülkenin geleceği yalnızca ne kadar tükettiğiyle değil, ne kadar ürettiğiyle ve ürettiğinin değerini ne kadar koruduğuyla belirlenir.
Toprağına sahip çıkan, üreticisini yaşatan, emekçisinin hakkını veren ülke geleceğine sahip çıkar.
Şimdi hep birlikte şu soruyu düşünelim:
Biz çocuklarımıza yalnızca tüketebilecekleri bir ülke mi bırakacağız, yoksa üretebilecekleri, çalışabilecekleri, emeklerinin karşılığını alabilecekleri güçlü bir ülke mi?
Türkiye'nin kalkınma yolu üretimden, üretimin yolu köylünün ve emekçinin güçlenmesinden geçiyor.
Çünkü köylü üretirse ülke kazanır. Emekçi kazanırsa toplum güçlenir. Üretim büyürse umut büyür.
ÜRETEN TÜRKİYE, GÜÇLÜ TÜRKİYE!
Halkın Emekliler Sendikası..
Sultan Alpınar...





