Emekli geçinemiyor, çalışan yetişemiyor, gençler geleceğini göremiyor… Peki bu tablonun sorumluluğunu kim üstlenecek?
Bir ülkede insanlar artık ay sonunu değil, günü nasıl tamamlayacaklarını düşünüyorsa orada ciddi bir toplumsal sorun var demektir.
Bugün ülkemizde milyonlarca insanın ortak bir derdi var: Geçinememek!
Yıllarca çalışmış, üretmiş, vergisini ödemiş, bu ülkenin kalkınmasına katkı sunmuş emeklilerimiz bugün pazarda filesini dolduramıyor. Emeklilik, insanın yıllarca verdiği emeğin karşılığında huzurla yaşaması gereken bir dönemken ne yazık ki birçok emeklimiz için yeniden geçim mücadelesine dönüşmüş durumda.
Dul ve yetim aylığıyla yaşamını sürdürmeye çalışanlar, engelliler, temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan aileler de bu ağır tablonun içinde. İnsanların yaşam hakkı yalnızca hayatta kalabilmekten ibaret değildir. İnsanca yaşayabilmek; beslenebilmek, barınabilmek, sağlık hizmetine ulaşabilmek ve yarınından korkmadan yaşayabilmektir.
Asgari ücretle çalışan bir insanın emeğinin karşılığı kirasına, mutfağına ve faturalarına yetmiyorsa burada yalnızca ekonomik değil, sosyal bir adalet sorunu da vardır.
Peki gençlerimiz?
Eğitimini tamamlamış, hayalleri ve umutları olan gençlerimiz iş bulabilmek için mücadele ediyor. İş bulabilenler geçim kaygısıyla, bulamayanlar ise geleceksizlik duygusuyla karşı karşıya kalıyor. Bir gencin hayali başka bir ülkede yaşamak değil, kendi ülkesinde emeğiyle ayakta durabilmek olmalıdır.
Kadınlar, çocuklar, çalışanlar, üreticiler ve emekliler… Toplumun her kesiminde giderek büyüyen bir geçim kaygısı var.
Peki bütün bunlar yaşanırken verilen sözler nerede kaldı?
"Emeklimizi mağdur etmeyeceğiz" denildi. Peki bugün emeklinin sofrasındaki eksik ne olacak? Pazarda alamadığı sebzenin, eczanede karşılamakta zorlandığı ilacın, ödeyemediği faturanın hesabını kim verecek?
Söz vermek kolaydır. Asıl mesele verilen sözün gereğini yerine getirmektir.
İnsanlar artık güzel cümleler değil, hayatlarında karşılığını görebilecekleri çözümler istiyor. Çünkü açıklamalar mutfağa yemek, vaatler pazara file, söylemler emeklinin cebine para koymuyor.
Ekonomik sıkıntı yalnızca cüzdanları küçültmüyor; ailelerin huzurunu, gençlerin umudunu, yaşlıların yaşam sevincini de etkiliyor. İnsanlar gelecek kaygısıyla yaşıyor. Bir annenin çocuğunun ihtiyacını karşılayamaması, bir emeklinin torununa harçlık verememesi, bir gencin çalışmak istediği hâlde iş bulamaması yalnızca bireysel bir üzüntü değildir. Bunlar toplumun ortak yarasıdır.
Bir annenin çocuğunun geleceğinden kaygı duyması, bir emeklinin pazarda fiyat sormaktan yorulması, bir gencin diplomasıyla iş araması, bir engellinin yaşamını sürdürebilmek için mücadele etmesi…
Bunların hiçbiri görmezden gelinecek meseleler değildir.
Çünkü bir toplumda geçim mücadelesi bu kadar büyümüşse artık yalnızca ekonomik göstergeleri değil, insanların gerçek yaşam koşullarını da konuşmak gerekir.
Şimdi sormamız gereken çok önemli bir soru var:
İnsanlar yıllardır çalışıyor, üretiyor, sabrediyor ve verilen sözleri dinliyor. Peki neden hayatlarında bekledikleri değişimi göremiyorlar?
Emeklimiz daha ne kadar bekleyecek? Çalışanımız ne zaman rahat bir nefes alacak? Gençlerimiz kendi ülkelerinde ne zaman güvenle gelecek kurabilecek?
Ve en önemlisi…
Bir ülkede insanlar insanca yaşayabilmek için mücadele etmek zorunda kalıyorsa, artık ne değişmeli?
Bu sorunun cevabını aramadan, yaşanan sorunları görmezden gelerek yol almak mümkün mü?
Halkin Emekliler Sendikası.
Sultan Alpınar .





