Toplumsal TVBağımsız görüş, analiz ve düşünce
Ana Sayfa/Görüş
Köşe Yazısı

BİR ÜLKEDE YOKSULLUK KADER DEĞİL, TOPLUMSAL BİR SORUMLULUKTUR!

Sultan Alpınar, emeklilerin, çalışanların, kadınların ve gençlerin geçim mücadelesini sosyal adalet ve toplumsal sorumluluk çerçevesinde ele alıyor.

Geçim giderlerini evde birlikte değerlendiren farklı kuşaklardan aile üyeleri; yapay zekâ ile oluşturulmuş temsili sahne.
Geçim giderlerini evde birlikte değerlendiren farklı kuşaklardan aile üyeleri; yapay zekâ ile oluşturulmuş temsili sahne.

Bir toplumun gerçek zenginliği, en varlıklı insanlarının sahip olduklarıyla değil; en zor durumda yaşayan insanlarının nasıl yaşadığıyla ölçülür.

Bir ülkede insanlar çalıştıkları hâlde geçinemiyorsa, yıllarca emek vermiş emekliler ay sonunu getiremiyorsa, anneler çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyorsa, gençler geleceklerini başka ülkelerde aramaya başlamışsa burada ciddi bir toplumsal sorun var demektir.

Yoksulluk yalnızca cebimizdeki paranın azalması değildir. Yoksulluk; insanın hayallerinden vazgeçmesi, ihtiyaçlarını ertelemesi, kendisini toplumun dışında hissetmesi ve yarına umutla bakamamasıdır.

Bugün toplumun farklı kesimlerinde aynı sorunun farklı yüzlerini görüyoruz.

Emekli, yıllarca çalışmasının karşılığında insanca yaşayabileceği bir hayat bekliyor. Ancak bugün birçok emekli için geçim mücadelesi, emekliliğin huzurunun önüne geçmiş durumda. Emeklilik, dinlenme ve yaşamın tadını çıkarma dönemi olması gerekirken yeniden hesap yapma, borç düşünme ve ihtiyaçlardan vazgeçme dönemine dönüşüyor.

Çalışan insan emeğinin karşılığını almak istiyor. Sabahın erken saatlerinde evinden çıkan, akşam yorgun argın dönen milyonlarca insanın beklentisi lüks değil; barınabilmek, beslenebilmek, çocuklarını okutabilmek ve insanca yaşayabilmek.

Kadınlar ise ekonomik mücadelenin en ağır yüklerinden birini taşıyor. İş hayatında eşitsizlik, güvencesiz çalışma, düşük ücret, ev içindeki karşılıksız emek ve emeklilik dönemindeki ekonomik yetersizlik kadınların yaşamını daha da zorlaştırıyor.

Gençler eğitim görüyor, hayaller kuruyor, geleceğe hazırlanıyor. Fakat gelecek kaygısı, işsizlik ve ekonomik belirsizlik birçok gencin umutlarını gölgeliyor.

Peki, bütün bunlar karşısında nasıl bir toplum olmak istiyoruz?

Bir tarafta insanların temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlandığı, diğer tarafta ekonomik adaletin ve fırsat eşitliğinin sürekli tartışıldığı bir düzende sosyal politikaları yeniden düşünmek zorundayız.

Çünkü ekonomi yalnızca rakamlardan, tablolardan ve büyüme oranlarından ibaret değildir. Ekonomi, doğrudan insan hayatıdır.

Bir ülkenin gelişmişliği; emeklinin pazar filesine, çalışanın maaşına, kadının ekonomik özgürlüğüne, çocuğun beslenmesine, gencin geleceğe duyduğu güvene yansımıyorsa toplumsal refahın yeniden değerlendirilmesi gerekir.

Yönetim sorumluluğu taşıyanların en önemli görevlerinden biri, toplumun bütün kesimlerinin insanca yaşam koşullarını güvence altına alacak politikalar üretmektir. Kamu kaynaklarının kullanımı, gelir dağılımı, ücret politikaları ve sosyal güvenlik sistemi toplum yararını esas almalıdır.

Demokratik toplumlarda vatandaşların görevi yalnızca seçim dönemlerinde tercih yapmak değildir. Vatandaşlar haklarını sorgular, taleplerini dile getirir, eleştirir ve hesap sorar. Çünkü toplumsal gelişmenin temelinde katılım, şeffaflık, adalet ve hesap verebilirlik vardır.

Unutulmamalıdır ki yoksullukla mücadele yalnızca ekonomik bir mesele değil, aynı zamanda insan onurunu, sosyal adaleti ve toplumsal dayanışmayı koruma mücadelesidir.

Bizler birbirimizin yaşadığı zorluklara sırtımızı dönerek daha güçlü bir toplum kuramayız. Emeklinin sorunu çalışanı, kadının sorunu erkeği, gencin sorunu yaşlıyı ilgilendirir. Çünkü aynı hayatın, aynı toplumun ve aynı geleceğin içindeyiz.

Artık sormamız gereken soru şudur: Bir ülkede insanlar yalnızca hayatta kalmak için mi yaşayacak, yoksa insanca yaşamak için de hak sahibi olacak mı?

Sultan Alpınar Halkın Emekliler Sendikası